#7 RMDRDJH – het Nanny fiasco

In de rubriek Roeien met de riemen die je hebt lees je hoe ik de afgelopen weken mijn hoofd boven water hield met de zorg voor mijn kind met autisme en baby van zeven maanden zonder kinderoppas, de verantwoordelijkheid over 34 vrijwilligers en veertien gezinnen en het Early Intervention Parent Training Program dat gerund moest worden. Terwijl in de tussentijd alles, maar dan ook letterlijk écht A-L-L-E-S misging. Vandaag: het nanny fiasco.

 

Teambuilding

Het is zaterdag. Inmiddels ben ik al 5 dagen in Marokko, maar eigenlijk voelt het door alle hectiek alsof ik er al 5 weken ben. De helft van mijn vrijwilligers is gearriveerd en om elkaar en Larache beter te leren kennen, bezoeken we deze zaterdagavond een theatervoorstelling van Abderachman. Het optreden is een mooie samenwerking tussen Marokko en Zweden en vindt plaats in een oud fort in het centrum. Het is een gezellige avond. Perfecte teambuilding!

Na de voorstelling is het direct tijd voor meer teamuitbreiding: de nanny zou aankomen. De nanny. Weet je nog? De vrouw die Tante Truus en ik in Algeciras bij de bus zouden ontmoeten, en daar plotsklaps liet weten dat ze ‘wegens omstandigheden’ een paar dagen later zou komen. Juist, die ja. Voor het gemak noem ik deze dame ‘Nanny’. Nanny komt uit Zwitserland en heeft een achtergrond in de pediatrische verpleegkunde. Mevrouw heeft veel ervaring opgedaan op de babyafdeling en leek mij daarom uitermate geschikt als oppas voor mijn zoon Ayoub van zeven maanden.

 

Welkom in Marokko

Voor haar komst heeft ze de gemoederen al flink weten op te schudden in de Whatsappgroep als het over haar reis van Tanger naar Larache gaat. Nanny geeft aan spraakberichten erg vervelend te vinden en ik merk dat haar Engels minimaal is. Ik probeer al haar 101 vragen zo geduldig mogelijk te beantwoorden. Er ontstaat een patroon waar Nanny haar vraag met een sarcastische ondertoon herhaalt als het antwoord haar niet aanstaat. Zo vraagt ze bijvoorbeeld nadat ik voor de zesde keer heb uitgelegd hoe ze het appartement kan bereiken ‘oké, maar.. Waar slaapt je huis?’

Hoewel iedere vrijwilliger het tot nu toe met deze instructies heeft gered, heeft Nanny aan 7 verschillende omschrijvingen niet genoeg. Nico neemt het gesprek van mij over in het Frans. Ook hij heeft niet lang nodig om geïrriteerd te raken. Berichten als ‘waarom kun je me niet gewoon een straatnaam geven?’ passeren wederom de revue. Zucht. Welkom in Marokko.

Omdat Nanny het ontbreken van de straatnamen moeilijk vindt, stel ik voor om af te spreken bij Café Lixus. ‘Café Lixus in Larache bedoel je?’ vraagt ze nog. ‘Ja, café Lixus in Larache,’ probeer ik zo vriendelijk mogelijk te bevestigen. Met het complete gezelschap pikken we haar daar na de voorstelling op. Het valt me op dat haar ijsblauwe ogen, waarmee ze me strak aanstaart, nogal rood doorlopen zijn. Zal vast van vermoeidheid komen, stel ik mezelf gerust. Nanny mag met Nico en drie Turkse vrijwilligers mee. Ik kan de teleurstelling in Nico’s ogen lezen om zijn nieuwe huisgenootje.

Het centrum

Op zondagochtend staat er om 11 uur een rondleiding door het centrum gepland. “Het centrum” is de plek waar het Early Intervention Parent Training Program plaats gaat vinden. Buiten de vakanties om dient het centrum als school voor kinderen op het autistische spectrum. Een omgeving die op het eerste oog goed aansluit bij de organisatie die Autism’s Dunya is!

Om 11 uur probeer ik de dame van het centrum te bellen om onze afspraak concreet vast te leggen. Haar telefoon staat op het tijdstip van onze afspraak nog uit – Moroccan style. De vrijwilligers zijn ondertussen in de huizen aan het relaxen (even voor de duidelijkheid: we hebben het kleine appartement (om geen risico’s te lopen is er voor de volledige 6 weken betaald, ondertussen kijk ik verder), het meidenhuis van mijn vader en het appartementje waar Tante Truus zit). Om 14 uur, drie uur nadat we eigenlijk hadden afgesproken, verschijnt dan eindelijk de naam van de dame van het centrum op het beeldscherm van mijn telefoon. Hè, hè.

 

Red flag

Ik trommel de vrijwilligers op en verwittig iedereen dat we over een half uur bij de apotheek dichtbij het centrum worden verwacht. Vreemde plek om af te spreken, maar dit is wat de centrum-dame mij vroeg. Zoals afgesproken ontmoeten de twee huizen elkaar een half uur later bij de apotheek. De sfeer is goed, we zijn lekker aan het kletsen en het is leuk om iedereen beter te leren kennen. We moeten alleen nog even wachten op Tante Truus en Nanny.

Wanneer deze dames aankomen, kunnen we niet meer om hen heen. Alleen al het feit dat ze samen uit de taxi stappen geeft me een naar gevoel. Dan begint het. ‘Wat zijn dit voor afspraken?’ tiert Nanny. ‘Ik ben al twee uur rondjes aan het lopen in deze warmte,’ gaat ze verder. Ze duwt haar hand in mijn gezicht. ‘Kijk, ik tril helemaal! Dat komt dus omdat ik twee uur heb moeten rondlopen,’ zegt ze. Ik bekijk haar hand en zie dat ze echt aan het trillen is. Shit, dit is voor mij de eerste red flag.

 

Kort lontje

Ik merk dat mijn lontje vandaag aan de korte kant is. Ik laat me niet uitkafferen en zeg ‘ja, zo is het nou eenmaal. Ik kan die mevrouw ook moeilijk in elkaar slaan omdat ze haar telefoon niet opneemt,’. Ik verhef mijn stem een beetje. Normaal verhef ik mijn stem alleen uit enthousiamse. Na al het gedoe met Tante Truus is het grootste gedeelte van mijn geduld al vergeven. ‘Je hoeft niet tegen mij te schreeuwen,’ zegt Nanny. ‘Dat pik ik niet,’ gaat ze verder

‘Sorry, maar ik laat ook niet zo tegen me praten en vingertjes in mijn gezicht duwen,’ kom ik voor mezelf op. ‘Ja baas, ja baas,’ zegt ze. Daarbij slaat ze haar handen in elkaar en maakt ze een buiging. Wacht, gebeurde dat nou écht?! Deze confrontatie doet Nanny niet zoveel, want zodra ze opmerkt dat de centrum-dame er nog niet is, gaat ze verder met een passief agressieve ‘oh, moeten we hier ook weer drie uur wachten?’ Naar aanleiding van deze ongeduldige opmerking besluit ik de centrum-dame op te bellen. Ze blijkt al in het centrum te zijn en komt weer terug om ons op te halen.

 

Rondleiding

De rondleiding door het centrum is erg interessant. De dame van het centrum legt uit hoe zij hier te werk gaan. We zijn allemaal erg onder de indruk van haar, ze heeft zoveel kennis over autisme. Ook vertelt ze wat zij in het centrum allemaal doen voor de kids. ‘Wij stomen de kinderen klaar voor een reguliere school. Als zij hier klaar voor zijn, gaan wij mee naar de inschrijving. Ook blijven we contactpersoon. Mocht een kind een meltdown krijgen in het regulier onderwijs, staan wij klaar met advies,’ zegt ze. Ik ben oprecht onder de indruk. ‘Dit hebben wij niet in Spanje,’ zeg ik. ‘Nee klopt,’ zegt centrum-dame. ‘Er komen hier ook wel eens mensen uit Spanje om te kijken hoe wij te werk gaan.

Na afloop hebben we een leuk gesprek met de centrum-dame. Ondertussen valt het me van een afstandje op hoe Nanny met de anderen communiceert. Alles wat ze zegt komt een beetje passief agressief over. Ze schroomt zelfs niet om zo nu en dan een belerende vinger in iemands gezicht te duwen. Langzamerhand begin ik me af te vragen of ik geen spoken begin te zien of dat Nanny zich écht zo gedraagt.

 

Een nieuwe dag

Het zit me toch niet lekker. Zelfs niet bij het aanbreken van een nieuwe dag. De vraag hoe ik zorgeloos mijn werk kan doen als ik Ayoub bij haar laat krijg ik niet uit mijn hoofd. Ik vraag Nico of hij mee kan komen als ik haar ga vertellen dat dit niet gaat werken. Nico zegt er inmiddels ook wel een beetje klaar mee te zijn. In het gesprek krijgt hij de rol ‘vertaler’, maar ergens voelt het toch fijn om bijgestaan te worden mocht mevrouw wel uit haar slof schieten…

 

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s