#6 RMDRDJH: reddende engel

In de rubriek Roeien met de riemen die je hebt lees je hoe ik de afgelopen weken mijn hoofd boven water hield met de zorg voor mijn kind met autisme en baby van zeven maanden zonder kinderoppas, de verantwoordelijkheid over 34 vrijwilligers en veertien gezinnen en het Early Intervention Parent Training Program dat gerund moest worden. Terwijl in de tussentijd alles, maar dan ook letterlijk écht A-L-L-E-S misging. Dit keer: de reddende engel.

 

Reddende engel

Mijn vader heeft in Larache een leegstaand huis dat al een tijdje in de verkoop staat. De afgelopen dagen spookt het meerdere malen door mijn hoofd dat hij misschien wel onze reddende engel zou kunnen zijn. Nu vraag je je waarschijnlijk af waarom ik mezelf éérst in het diepe heb gegooid voordat ik aan het huis van mijn vader dacht. Ik hoor je denken ‘Hanan, dat had je toch gelijk kunnen vragen?’.

Allereerst is deze optie niet zo voor de hand liggend, omdat het huis compleet leeg staat. Leeg met een dikke laag stof. Ik zou dan nog van alles moeten regelen voordat het bewoonbaar is – matrassen, lakens, keukengerei. Een hoop gedoe waarvan ik niet zeker weet of het wel in het budget past. Daarnaast moet ik je een klein beetje vertellen over de bijzondere relatie met mijn vader.

Ik ben de oudste in een gezin van vijf. Mijn moeder is helaas 4 jaar geleden overleden. Ik was altijd ontzettend close met haar. Met mijn vader daarentegen heb ik altijd een wat traditionelere relatie gehad. Niet dat we niet goed overeenkomen, maar mijn vader en ik bespreken vaak alleen het hoognodige en hij toont zijn liefde op zijn eigen manier.

Voor de eerste/tweede generatie Marokkanen onder ons zal dit waarscshijnlijk wel herkenbaar zijn. Deze traditionele relatie betekent niet dat hij niet ontzettend trots op mij is. Het betekent ook niet dat ik niet heel veel van hem houd en hij van mij. Zoals ik zei, de relatie is bijzonder en hem vragen om een gunst vragen is echt next level voor mij.

 

Kikker in mijn keel

Na wat overleg met mijn zusje hak ik de knoop door. Mijn zusje is de middelste van de vijf. Naarmate ons gezin groter werd, veranderde mijn vader zijn opvoedmethode. Mijn vader en mijn zusje hebben een compleet tegenovergestelde band dan de band die mijn vader en ik hebben. Zij durft alles tegen onze vader te zeggen en daarom vraag ik haar regelmatig om advies als ik iets aan mijn vader wil vragen.

Dus op advies van mijn zusje bel ik mijn vader op. Mijn hart zit in mijn keel en ik heb knikkende knieën. Een ‘nee’ van mijn vader zou ik nu moeilijk kunnen verwerken. Niet omdat mijn trots in de wegstaat, maar omdat het me het gevoel zou geven dat ik hem lastig val. Ik heb nota bene besloten om Autism’s Dunya op te starten en het is uiteraard mijn verantwoordelijkheid om de problemen op te lossen zonder daar familieleden bij te betrekken – althans zo voelt het voor mij.

Ik kan me vandaag de dag alleen nog maar de paniek herinneren die ik voelde op het moment dat mijn vader de telefoon oppakte. Ik kan niet meer terug. Auw, knoop in mijn maag. Wat moet ik zeggen? Kikker in mijn keel. Praat. Zeg iets! ‘Salaam 3aleikum,’ weet ik eruit te piepen. ‘Labas?’ gooi ik er snel achteraan. ‘Ik wil je wat vragen, maar als je het liever niet hebt is het ook oké,’ ratel ik. ‘Je moet het gewoon eerlijk zeggen maar ik begrijp het ook als je het niet wil,’ ik kan me voorstellen dat mijn vader langzamerhand geïrriteerd raakt door het feit dat mijn onzekerheid mijn woorden overneemt.

Ergens in het gesprek, waar precies herinner ik me niet meer, stemt hij toe. ALHAMDULILAH!! Mijn vader zegt JA en dat betekent dat wij voorlopig voorzien zijn van een woning. Yes, weg stress!

 

Leeg met een laag stof

Ondertussen zitten er in het andere huis vier vrijwilligers, in de avond zouden er nog drie bijkomen. Het huis van mijn vader wordt het meidenhuis. Sinds Tatyanna en Nico in Larache zijn aangekomen, arriveren er iedere dag nog twee of drie vrijwilligers. De dag na het verlossende telefoongesprek met mijn vader gaan we gelijk aan de slag. Er is namelijk nogal wat werk te verzetten.

Toen ik zei ‘het huis van mijn vader staat leeg – leeg met een laag stof’, heb ik geen woord overdreven. Het is een traditioneel Marokkaans huis: overal tegels. Je kunt je vast inbeelden dat een leegstaand huis dat van binnen volledig betegeld is flink stof vangt. Je kunt je dan vast ook inbeelden dat er tijdens de grote schoonmaak ruim 50 emmers water door het huis vliegen en waar nodig de tuinslang aan te pas komt.

Grote schoonmaak

Om het hoekje gluren

Diezelfde middag stort ik me op het oplossen van het probleem naast stof dat gepaard komt met leegstand: geen spullen. Ik trek het centrum van Larache in op zoek naar borden, bekers, dekens, pannen, bestek, beddengoed en andere dagelijkse dingen. In het huis wordt het gas aangesloten zodat er gekookt en gedoucht kan worden. Het is behoorlijk hectisch, maar vele handen maken licht werk.

Ik ben ontzettend dankbaar voor de reddende engel die mijn vader is en ik wil graag toegeven aan het gevoel dat dit huis het startschot is van een rustig vervolg van het project. Ik had kunnen weten dat de volgende onvoorziene toestand al om het hoekje staat te gluren…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s