#3 RMDRDJH: lawaaimaker

In de rubriek Roeien met de riemen die je hebt lees je hoe ik de afgelopen weken mijn hoofd boven water hield met de zorg voor mijn kind met autisme en baby van zeven maanden zonder kinderoppas, de verantwoordelijkheid over 34 vrijwilligers en veertien gezinnen en het Early Intervention Parent Training Program dat gerund moest worden. Terwijl in de tussentijd alles, maar dan ook letterlijk écht A-L-L-E-S misging. Next up: de lawaaimaker.

 

MI-NI-MAAL

“Ik wil minimaal…” zegt hij. “Trente mille dirham,” aan die ijzige blik in zijn ogen te zien maakt hij geen grapjes. Je zou denken dat de vermoeidheid mij de kop begint te kosten, maar niets is minder waar. Mijn reactievermogen is nog altijd aanwezig. Trente mille, trente mille – Franse cijfers vertalen is al een behoorlijke rekensom op zich, laat staan het omrekenen van dirham naar euro…

Trente mille dirham = dertigduizend dirham = drieduizend euro…. Nee toch?! Oké, weet je wat Hanan? Spreek het uit, wees niet bang. “U bedoelt dertigduizend dirham?” vraag ik in Darija. “Ja, dertigduizend dirham. Mi-ni-maal,” antwoordt hij. “Nee,” zeg ik. Ik sta versteld van mijn eigen kalmte. Hij staat op en loopt weg. Komt hij nog terug?

1 minuut later…

2 minuten later…

3 minuten later…

Komt deze man nou nog terug of niet?! Ik snap het allemaal echt even niet meer. Waar is hij nou naartoe?

 

“EN NU ERUIT!”

Zal ik weggaan? Al mijn spullen weer inpakken? Nee toch… Ik heb vanmiddag alles zo netjes georganiseerd. Babyflesjes bij de babyflesjes, speelgoed bij het speelgoed, Yahya’s kleding bij de rest van Yahya’s kleding. Ik heb écht geen zin om alles weer overhoop te halen en in te pakken.

Zal ik weggaan? De boze Tante Truus wakker maken? Nee toch… Het is inmiddels al kwart over elf en na die drie meltdowns van vanmiddag, weet ik niet of ik haar nog een meltdown aan kan doen. Haha, wat zeg ik trouwens?! Ik weet ook niet eens of ik zelf nog een meltdown van Tante Truus aankan…

Daar zit ik dan, op de bank. Komt hij nog terug? Hoewel ik de man in mijn hoofd al hoor schreeuwen “EN NU ERUIT!”, wil ik hem absoluut niet de kans geven om ons uit de villa te zetten. Ik zit al tien minuten op de bank als ik besluit me, samen met mijn kids, naar boven te haasten. Ik moet een besluit nemen voordat de man een besluit neemt. Yahya, die arme schat. Hij is echt aan het einde van zijn latijn.

De deur van de slaapkamer sluit niet helemaal goed. Ook het slot is kapot. Ik wil m’n telefoon opladen, maar uiteraard werkt ook het stopcontact het niet. Hoe langer ik in deze villa ben, hoe meer gebreken ik begin op te merken. Ik ben kapot, maar moet echt bedenken wat ik nu ga doen.

 

5 liter waterfles

Ik besluit mijn contactpersoon Oussama, die deze villa voor mij heeft geregeld, te bellen. De eerste paar keer neemt er niemand op. Ik begin echt moe te worden. Dan krijg ik Oussama eindelijk te pakken. “Hoi Hanan, ik ben in Kénitra. Ik pak onmiddellijk een taxi naar Larache nu,” zegt hij. “Ik bel je als ik daar ben. Kijk maar of je nog wakker bent. Zo ja, kom ik naar je toe, anders lossen we dit morgenochtend op,” stelt hij voor. Ik vraag hem nog eens of ik echt niet weg moet gaan. “Weggaan? Ben je gek! Je gaat nergens naartoe nu, het komt allemaal goed, Hanan.” stelt hij me gerust.

Ik voel me opgelucht, totdat er op de deur wordt geklopt. Oussama hangt nog aan de andere kant van de lijn. Ik doe mijn slaapkamerdeur open. Daar staat de villamevrouw met een waterfles van 5 liter. Goh, wat lief – denk ik direct. Ze weet dat Tante Truus geen water uit de kraan drinkt, dus deze fles water komt als geroepen. De villamevrouw ziet dat ik aan het bellen ben en loopt direct weer weg. Ondanks dat ze geen woord met me wisselt, ben ik haar dankbaar voor dit gebaar en opgelucht dat ik niet weg hoef.

 

De waanzin voorbij

Ik verbreek de verbinding met Oussama. Ik ben he-le-maal kapot en voel hevige onrust in mijn lichaam. Ik heb inmiddels veel gebeden gemist. Het inhalen gaat me rust brengen. Onderweg naar het toilet werp ik een blik op de fles water die de villamevrouw zojuist gebracht heeft. Huh, wat raar – denk ik, terwijl ik de fles oppak. Deze is helemaal niet nieuw?! Ik zet de fles neer en breng een bezoek aan het toilet. Wanneer ik wil doorspoelen ben ik de waanzin voorbij.

Nog. Steeds. Geen. Water. Zélfs niet na die vloedgolven van vanmiddag. Holy shit, die fles water is dus helemaal niet om uit te drinken, maar om het toilet mee door te spoelen. Dit betekent dus ook dat ik me wederom niet kan wassen en wederom mijn gebeden niet kan doen. Ellende. Ik praat mezelf moed in. Oké Hanan, geen zorgen. Jij kunt hier niets aan doen. Ik doe mijn best om wakker te blijven. Tevergeefs. Midden in de nacht belt Oussama mij wakker. “Ben je nog op?” vraagt hij. “Nou ja, nee. Eigenlijk slaap ik al,” zeg ik. “Ga maar lekker doorslapen. We lossen dit morgenochtend op,” zegt Oussama.

 

De volgende ochtend

Yahya en Ayoub zijn al voor dag en dauw wakker. Het is iets voor zessen, de zon komt op en het is muisstil op straat. Ik loop snel naar beneden om mijn telefoon op te laden. Ik weet zeker dat zich daar een van de weinige, werkende stopcontacten in dit mega huis bevindt. Ik denk aan gisteravond. Nog steeds geen water. Ondanks het bezoek van de loodgieter en de daaropvolgende vloedgolven over de marmeren vloer. Als de loodgieter dit al niet kan oplossen… Ik zie het ook eigenlijk helemaal niet meer zitten om hier te blijven.

Ik loop terug naar boven en begin mijn kinderen aan te kleden en spullen in te pakken. Tante Truus staat in de deuropening van mijn slaapkamer. Ze zegt vriendelijk dat ze ons hoorde praten op deze vroege ochtend. Ze gaat naast me zitten en vraagt of ze me kan helpen met de kinderen. Daarna wordt het contrast met de Tante Truus die ik gisteravond tegenover me had ineens erg groot. Ze stort haar hart bij me uit. “Sorry Hanan, ik had echt niet zo tegen je mogen doen. Het spijt me,” begint ze haar excuus. “Ik weet niet wat me bezielde, ik denk dat ik gewoon een beetje oververmoeid was.”

 

Het gloeilampje

Het enige wat ik kan denken is – ja, leuk voor je Truus. Maar ik heb jou het een en ander te vertellen en ik weet niet hoe je hierop zal reageren na een paar uur in Marokko inclusief drie meltdowns… Ik word voor het eerst in al die tijd overvallen door een naar gevoel. Ik wil mijn nare gevoel niet overbrengen op Truus, dus ik wend me tot haar en doe mijn uiterste best haar een goed gevoel te geven. “Kom hier,” zeg ik. “Geef me een knuffel. Zand erover, het is allemaal goed,” zeg ik, terwijl ik haar een knuffel geef.

Haar oog valt op mijn ingepakte spullen. “Wat ben je aan het doen?” vraagt ze. “Ik ben aan het inpakken. De kans is groot dat we hier wegmoeten,” zeg ik. “Waarom dan?” vraagt ze. “Er is het een en ander gebeurd nadat jij niet zo blij naar bed bent gegaan gisteravond,” zeg ik. Ik breng haar op de hoogte van wat zich gisteren heeft afgespeeld.

“Ja, we moeten hier echt weg hoor,” zegt ze. “Het gloeilampje in de wc werkt niet. Ik word er helemaal gestoord van. En het water werkt ook al niet…” gaat ze verder. Zucht. Wat is dat toch met Tante Truus en het gloeilampje?! “Ja Hanan, we moeten hier inderdaad echt weg!” dringt ze aan. Nu ik hierop terugkijk, weet ik zeker dat Tante Truus ervan overtuigd was dat we iets beters, groters, mooiers en luxueuzers zouden vinden.

 

Hoe kan ik dit gemist hebben?

Voor mij was het punt echter de rare manier van communiceren. Het feit dat de villamevrouw op moment supreme ineens nergens te bekennen is, zit me ook niet lekker. Als de zaken nu al zo verlopen, wat wordt er dan als volgt op mijn bordje geschoven? Ik vertel Tante Truus dat ik het even niet meer weet. Ze kijkt me aan met een scheef gezicht.  “Het is nog zo vroeg, ik wil Oussama nog niet lastig vallen op dit tijdstip,” zeg ik.

De klok slaat zeven uur. “Kom, Truus, zullen we even gaan ontbijten?” stel ik voor. Tante Truus stemt in en pakt Yahya bij zijn hand. Ik heb Ayoub vast en met z’n vieren lopen we naar beneden. Eenmaal beneden stuitert Yahya vrolijk in het rond. Hij weet zelfs te ontsnappen uit het handje van Tante Truus. Ik ren achter hem aan. Ik geloof mijn ogen niet. Hoe kan ik dit vanmorgen, toen ik mijn telefoon aan de lader legde, gemist hebben? What the fuck…..

Zowel de villamevrouw als haar kinderen liggen in de woonkamer op de grond onder een dekentje te slapen. De man ligt op een van de bankjes. Hoe heb ik dit niet kunnen zien?! “Sbah el-khir!” klinkt het opgewekt vanuit een van de hoopjes op de grond. Het is de villamevrouw. Ze veert op en vraagt ons waar we naartoe gaan zo vroeg in de ochtend. “We gaan ontbijten,” zeg ik. “Maar je hoeft niets voor ons te doen hoor, we redden ons wel!” maak ik me er vanaf.

 

Recht in het gezicht…

Ik ben nog steeds in schok. Waarom ligt de hele familie in de woonkamer? Het huis telt vier verdiepingen. Het is echt een mega villa!! Het zal ook allemaal wel.. Snel ontbijten dan maar. Buiten houd ik de eerste beste taxi aan. “Zou u ons alstublieft kunnen brengen naar een plek waar we kunnen ontbijten?” vraag ik aan de chauffeur. Hij brengt ons naar café Lixus in het centrum van Larache.

We nuttigen hier een heerlijk ontbijtje. Tante Truus is helemaal in haar element. Al het eten is gezond en vers bereid. Ze geniet duidelijk. Ook Yahya is blij met zijn omelet. Oef, eindelijk rust. Lekker eten, de zon in ons gezicht – voor een moment lijkt het alsof alle problemen zijn verdwenen…

We zijn uitgegeten en blijven tot 9 uur hangen in het café. Nog voordat de hete middagzon haar intrede maakt, geef ik – voor zover ik mijn geboorteplaats zelf nog ken – Tante Truus een rondleiding door Larache. We dwalen wat rond totdat ik iemand mijn naam hoor roepen. Ik herken de stem niet. Wat overkomt mij nu dan? Ik probeer na te gaan waar het geluid vandaan komt. Waar moet ik kijken? “Hanan!” klinkt het nog eens. Het lijk wel van boven te komen. Ik werp een blik omhoog en kijk de lawaaimaker recht in het gezicht…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s