#2 RMDRDJH: villa

In de rubriek Roeien met de riemen die je hebt lees je hoe ik de afgelopen weken mijn hoofd boven water hield met de zorg voor mijn kind met autisme en baby van zeven maanden zonder kinderoppas, de verantwoordelijkheid over 34 vrijwilligers en veertien gezinnen en het Early Intervention Parent Training Program dat gerund moest worden. Terwijl in de tussentijd alles, maar dan ook letterlijk écht A-L-L-E-S misging. Deze week: de villa.

 

De hete ochtendzon

Voordat ik daadwerkelijk verdrink in de paniek in de ogen van de vrouw in de villa, leg ik mijn hand op haar schouder. “Doe maar rustig, het komt goed. Ik ben hier alleen met Tante Truus en mijn kids,” probeer ik haar gerust te stellen. “Maar wat kom je hier doen dan?” vraagt ze me, de onrust is nog niet van haar gezicht verdwenen.

“Kom je het huis bekijken?” gaat ze verder. Ik vertel haar dat ik hier de aankomende weken samen met pak en beet 34 vrijwilligers en mijn kinderen kom wonen. “Oh… Oh oké… Nou even een momentje geduld, alsjeblieft. Ik ga de sleutel pakken,” zegt ze. Geduldig blijven Tante Truus, mijn kinderen, de tassen en koffers, kinderwagen en ik voor de garagedeur wachten.

We staan al een kwartier te wachten in de hete ochtendzon. Dit begint ook voor Yahya zijn tol te eisen. Hij is moe, begint geluiden te maken en is heel beweeglijk. De villamevrouw heeft haar gezicht nog steeds niet laten zien. Vreemd. Dan komt haar zoon ineens om het hoekje kijken. “Kun je ons binnenlaten?” vraag ik hem. “Sorry, ik kan de deur niet openen. De sleutel is kwijt,” antwoordt hij. Villamevrouw is de sleutel helemaal niet aan het pakken, ze doet een poging tot het ordenen van de chaos in haar huis. “Oké, geen probleem. Zou je je moeder even kunnen roepen?” vraag ik.

 

Nogal gedateerd, maar goed…

De villamevrouw laat haar gezicht zien. De stress is er vanaf te lezen. “Het is niet erg,” zeg ik. “De rest van ons gezelschap komt druppelgewijs binnen, de eersten zijn hier pas over drie dagen. We helpen je de aankomende dagen met opruimen zodat het huis op tijd gereed is.”. Ik werk mezelf de villa binnen en de villamevrouw stelt voor om een ontbijtje voor ons te maken. Ik sla haar aanbod af, maar ze staat erop. We nuttigen ons ontbijt. Tante Truus zit er ontspannen bij, ze geniet overduidelijk.

Na het ontbijt krijgen we een rondleiding door de villa. Het is een prachtig huis, sowieso groot genoeg voor 34 vrijwilligers. Hoewel het een prachtig huis is, is er overduidelijk een hele hoop achterstallig onderhoud. Ook is het nogal gedateerd, maar goed – we hebben een huis waar we met zijn allen inpassen.

De villa beschikt over drie woonkamers, drie badkamers inclusief toiletten en dubbele wasbakken en een handjevol slaapkamers met stapelbedden. Nog niet alle stapelbedden zijn in elkaar gezet, maar villamevrouw garandeert ons dat ze die in de loop van de week gaat monteren. “Komt helemaal goed, dat doen we gewoon de aankomende dagen samen,” zeg ik.

Er zijn doorheen het huis verschillende chillhoekjes waar tafels en stoelen staan, een balkonnetje en er is zélfs een zwembad. Hoewel het zwembad leeg is en bestaat uit loszittende tegeltjes, zit de villamevrouw vol plannen om deze te vullen en de tuin om te toveren tot een heus mini zwempark. Van de staat van paniek waar ze deze ochtend in verkeerde is plotseling niets meer te merken.

Voordeur
Voordeur van de villa

Het gloeilampje

Na de rondleiding nemen Tante Truus en ik beide intrek in verschillende kamers op de tweede verdieping. Tijd om even uit te rusten. Ik voel me onrustig en heb meerdere gebeden gemist. Ik ben blij dat ik eindelijk de tijd heb om deze in te halen. Ik wil een bezoek brengen aan het toilet. Huh, kan ik de wc nou echt niet doorspoelen of ligt dit aan mij? Ik probeer de wasbak en de bidet, maar ook deze lijken niet te werken. Wellicht gebruiken ze deze verdieping normaal gezien niet en is het water hier om die reden niet aangesloten.

Ik ben onderweg naar beneden wanneer ik Tante Truus tegenkom. “Hey, werkt het water bij jou wel?” vraag ik haar. “Weet ik niet, maar het gloeilampje in mijn badkamer doet het in ieder geval niet,” antwoordt Tante Truus. Ze test het water en ook hier stroomt er geen druppel uit de kraan. Ik loop naar beneden en vraag de villamevrouw of het water is afgesloten.

“Nee, het water heeft moeite met naar boven komen,” zegt de villamevrouw. “Je kunt op de eerste verdieping gebruik maken van het toilet. Vanmiddag komt de loodgieter en dan werkt alles weer!”. Op de eerste verdieping komt er een klein pisstraaltje uit de kraan. Hier kan ik de wassing voor mijn gebed ook niet doen. Gezien slapen ook niet lukt, besluit ik met mijn kinderen een kort bezoek te brengen aan mijn familie.

 

Mijn geboorteplaats Larache

De straten van mijn geboorteplaats Larache liggen er rustig en vredig bij. Vroeger bestond Larache in de zomer grotendeels uit Marokkanen die in Europa wonen. Een grote smeltkroes van Spaanse, Franse, Belgische, Nederlandse, Belgische en Duitse nummerplaten. In de winter veranderde Larache in een spookstad. Tegenwoordig is het hier het hele jaar druk. Werkzoekenden uit dorpjes rondom grote Marokkaanse steden trokken naar Larache, vonden hier een baan en zijn niet meer weggegaan.

Tegen het middaguur kom ik terug van mijn familie. In de woonkamer tref ik Tante Truus aan met een vreemde familie en een hele hoop snacks op tafel. Ik raak in gesprek met de visite. De villamevrouw is nergens te bekennen. Het gezellige gesprek wordt ineens bruut verstoord door veel kabaal. BOEM, BENG, BOEM – klinkt het van boven. “Wat gebeurt hier nou?” vraag ik Tante Truus. “Ja, geen idee. Ik heb de villamevrouw ook al een tijdje niet gezien,” antwoordt ze. Ik vermoed dat de villamevrouw in haar eentje alle stapelbedden in elkaar aan het zetten is, terwijl we deze ochtend hadden afgesproken om dat samen – kamer voor kamer – aan te pakken.

Ondertussen komt haar zoon binnen met de loodgieter. Die zou alle gebreken wel even fixen. Het gestommel stopt maar niet, inmiddels begint het op een aardbeving te lijken. Dan gebeurt er ineens iets waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds verbaasd over ben. Uit het niets stromen er vloedgolven water van de trap. Zonder grapjes, het blijft maar komen. Ik begrijp er helemaal niets van, de badkamer is niet eens in de buurt van de trap?! De villamevrouw doet een poging tot het redden van deze situatie en rent met dekens achter de vloedgolven aan. Wat gebeurt hier, jongens?!

 

Tante Truus steelt de show

Ik wend me tot Tante Truus. “Weet je wat, ik ga eens simkaarten voor ons aanschaffen. Dan kunnen we contact opnemen met het thuisfront, dat is inmiddels al even geleden,” zeg ik. Ik vraag Tante Truus of zij in de villa kan blijven met Ayoub en Yahya en beloof haar dat ik zo snel mogelijk weer terug ben.

Net iets meer dan een uur later ben ik weer in de villa. Het is 8 uur ’s avonds wanneer ik hier op een zeer onwerkelijke situatie stuit. De hoofdrol in deze toestand gaat naar Tante Truus. In deze blogpost ga ik daar niet over uitweiden.

Of dat nog niet genoeg was, is het tien minuten later weer raak. Tante Truus verkeert in een meltdown waar ik wederom nu niet over uit zal weiden. Mocht ik ooit besluiten dit verhaal op papier te zetten, verdient dat met alle recht een eigen rubriek. Ik begin me langzamerhand wel een beetje af te vragen in hoeverre deze dame mijn geduld verdient.

Uiteindelijk sluit Tante Truus de show op puberale wijze af door stampvoetend de trap op te rennen en te roepen dat ze gaat slapen. Ik weet niet wat ik met deze bijzondere situatie aanmoet, dus besluit op zoek te gaan naar de vrouw des huizes. De villamevrouw is aan het koken als ik haar gedag kom zeggen. “Mijn man komt eraan, hij wil met jou praten,” zegt ze.

 

Een raar sfeertje

Oké, prima – denk ik. Ik wist eigenlijk niet eens van het bestaan van haar man af. Ik zorg dat ik voor deze kennismaking gewapend ben met de namen, paspoortnummers, landen van herkomst en aankomst- en vertrekdata van alle vrijwilligers. Hij komt binnen en ik overhandig hem de lijst. Ik vermoed dat deze meneer wel benieuwd is naar wie er de aankomende weken in zijn huis verblijft. Er hangt een raar sfeertje. Mijn kinderen liggen nog niet op bed, de villamevrouw is beneden in de keuken en ik zit hier in de woonkamer op de bank te wachten tot meneer arriveert.

Wanneer hij dan eindelijk binnenkomt overhandig ik hem de lijst. “Ik woon hier de aankomende twee weken, totdat alles een beetje stabiel is. Daarna ga ik naar mijn eigen huis hier in Larache en verblijven de rest van de vrijwilligers hier nog zo’n vier weken,” zeg ik tegen de man van de villamevrouw. “Als er iets is zou ik graag willen dat je je tot mij wendt. Alle vrijwilligers zijn ingelicht via de mail over de cultuur, hoe om te gaan met vrouwen, etcetera,” vervolg ik mijn verhaal.

 

MI-NI-MAAL

Hij lijkt weinig geïnteresseerd in wat ik hem vertel, ik voel gewoon dat dit niet is wat hij wil bespreken. Raar, er staan zeven mannen op de lijst. Met een dochter van 10 jaar in huis moet het je toch wel enigszins boeien dat zij zich een beetje weten te gedragen?! Terwijl ik nog half in mijn verhaal zit, onderbreekt hij me. “En dan nu het geld,” zegt hij. “Huh, hoe bedoel je? Dit hebben we toch vorige week afgesproken?” reageer ik. €750,- voor zes weken. Ik was me er op voorhand al van bewust dat deze huurprijs nogal aan de lage kant was. Aan de andere kant: deze mensen woonden zelf ook nog in dit huis. Toch had ik me erop voorbereid wat meer te moeten geven.

“Nee, nee,” zegt de man van villamevrouw. “Ik wil minimaal,” zegt hij. “Mini, mini, minimaal,” gaat hij verder. “Mi-ni-maal, miiiinimaal,” inmiddels heeft hij het woord minimaal al zo’n twintig keer herhaald. Ik word langzamerhand een beetje gek. Mijn hart klopt mijn borstkas uit. ‘WAT MINIMAAL?!’ denk ik. Ik houd me rustig en blijf beleefd maar sterf ondertussen bijna van de spanning. “Ik wil minimaal…” zegt hij…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s